Τριτοκοσμική είναι η εικόνα που συναντά κανείς στους δρόμους σχεδόν όλων των ελληνικών πόλεων, με δεκάδες αδέσποτα ζώα, κυρίως σκυλιά, να περιφέρονται χωρίς καμιά φροντίδα. Τα ανεπαρκή προγράμματα εμβολιασμού και στείρωσης αδέσποτων ζώων, το ξεπερασμένο και δαιδαλώδες νομοθετικό πλαίσιο το οποίο δεν ανταποκρίνεται στα ευρωπαϊκά πρότυπα, καθώς και η γενικότερη έλλειψη ευαισθητοποίησης των πολιτών απέναντι στο ζήτημα των αδέσποτων, συντελούν στην ανακύκλωση του προβλήματος, αλλά και στη δυσφήμιση της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Τη στιγμή που ανεπίσημα στοιχεία Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων ανεβάζουν στις 80.000 με 85.000 τον αριθμό των εγκαταλελειμμένων αδέσποτων κάθε χρόνο στην Ελλάδα, στα χαρτιά η κατάσταση μοιάζει μάλλον ειδυλλιακή.
Στη θεωρία λοιπόν, η αντιμετώπιση του προβλήματος της κακοποίησης και εγκατάλειψης ζώων, φαίνεται πως αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά. Στην πράξη, όμως, τα πράγματα είναι μάλλον διαφορετικά. Εκπρόσωποι Φιλοζωικών Σωματείων καταγγέλλουν ότι τόσο τα κονδύλια έχουν κυριολεκτικά «βαλτώσει».
Και ενώ ο Δήμοι δεν έχουν στο οργανόγραμμά τους κτηνιάτρους, κτηνιατρική υπηρεσία και άλλο απαραίτητο προσωπικό καλούνται από την πολιτεία να διαχειριστούν το πρόβλημα και μάλιστα χωρίς και τα απαραίτητα κονδύλια για το σκοπό αυτό.
Σύμφωνα με το νόμο 3170/2003, η οποιασδήποτε μορφή κακοποίησης ή εγκατάλειψης ζώου τιμωρείται με πρόστιμο μέχρι και 1.500 ευρώ ή και ποινή εξάμηνης φυλάκισης... Σπάνιες πάντων είναι οι περιπτώσεις ιδιοκτητών που τιμωρούνται!
Το πρόβλημα στην Ηγουμενίτσα είναι γνωστό. Τα αδέσποτα κάνουν συχνά – πυκνά την εμφάνισή τους στο λιμάνι και στη συνέχεια στους δρόμους της πόλης.
Όσους χώρους φιλοξενίας και να είχε ο Δήμος, το πιθανότερο είναι πως δε θα έφταναν, καθώς στην πόλη, φαίνεται πως καταλήγουν αδέσποτα από γειτονικές, «τουριστικότερες» περιοχές.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται μάλιστα, ότι η... μεταφορά αυτή των αδέσποτων στην Ηγουμενίτσα, γίνεται... οργανωμένα και δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός.
Οι τρεις Δήμοι της Θεσπρωτίας, βρίσκονται στη διαδικασία δημιουργίας «Διαδημοτικού Καταφυγίου Αδέσποτων Ζώων», ήδη εδώ και μια διετία περίπου. Η γραφειοκρατικές διαδικασίες, εξαιρετικά χρονοβόρες, αλλά και το κόστος κατασκευής και μετέπειτα συντήρησης εξαιρετικά υψηλό.
Μέχρι τη λειτουργία του διαδημοτικού καταφυγίου, οι τρείς Δήμοι, προσπαθούν, άτυπα να λειτουργήσουν χώρους περίθαλψης των αδέσποτων, χωρίς σαφώς οι χώροι αυτοί να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες που υπάρχουν.
Για έναν απ’ αυτούς τους χώρους, αυτού του Δήμου Σουλίου, έδωσε στη δημοσιότητα καταγγελία η φιλοζωική οργάνωση της Παραμυθιάς. Σε αυτή αναφέρει:
«Οι συνθήκες που ζουν τα ζώα στο ενδιαίτημα (χώρος φιλοξενίας αδέσποτων) που βρίσκεται στο δήμο Σουλίου είναι άθλιες.
Αρχικά δεν υπάρχει δίκτυο ύδρευσης περίπου 8 χρόνια. Με κουβάδες και νερό από υδροφόρα οι εθελοντές μεριμνούν καθημερινά τις αδέσποτες ψυχές οι οποίες δεν μπορούν να ζήσουν εκτεθειμένες στους κινδύνους των δρόμων.
Αιτήματα επί αιτημάτων του φιλοζωικού σωματείου Θεσπρωτίας για την παροχή ύδρευσης δεν εισακούστηκαν» τονίζεται στην ανακοίνωση του Σωματείου, το οποίο θέτει και ζήτημα περίφραξης του χώρου.

Από την άλλη πλευρά, η νομοθεσία, δεν επιτρέπει τη μακρόχρονη παραμονή των ζώων στους χώρους φιλοξενίας. Μάλιστα επιβάλλει την ολιγοήμερη παραμονή, τον εμβολιασμό και τη στείρωση και στη συνέχεια την υιοθεσία ή την επιστροφή στο φυσικό περιβάλλον.
Το οποίο φυσικό περιβάλλον είναι η γειτονιά μας!